ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ & ΒΙΟΤΕΧΝΩΝ ΨΥΚΤΙΚΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

 

 

 

 

 

 

Άρθρο του Πολυχρόνη Ιωσηφίδη

Ο Ιωσηφίδης Χρόνης είναι σύμβουλος του Σ.Ε.ΨΥ.Π. για θέματα ναυτιλίας

 

 

Η νέα χρονιά έχει μπει δυσοίωνα & παρά τις κυβερνητικές υποσχέσεις για ανάκαμψη στο τέλος του έτους, κανείς δε το πιστεύει λόγω του ότι δε βλέπει προγράμματα ανάπτυξης.

Παρακολουθώντας τα ιστορικά ντοκιμαντέρ που μεταδίδονται στην τηλεόραση, διαπιστώνω ότι δε διαφέρει καθόλου η νοοτροπία της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτικών & των διαπλεκόμενων οικονομικών συμφερόντων της εποχής με αυτή της μεταπολίτευσης, όσο εγώ τουλάχιστον θυμάμαι.

 

Οι πολιτικοί ενδιαφέρονται πρώτα για την “καρέκλα” & τα προνόμιά τους, με αποτέλεσμα ο λαός να έχει μετατραπεί από “δήμο” σε όχλο που ακολουθεί τα κόμματα με εξαίρεση ένα 5-10% του πληθυσμού που τελικά ανεβοκατεβάζει τις κυβερνήσεις & τα ποσοστά των μικρότερων κομμάτων.

Άραγε θα αλλάξουμε ποτέ ή θα εξακολουθούμε να υπερηφανευόμαστε μόνο για το ένδοξο μακρινό παρελθόν μας που μπόλιασε τη Δυτική Ευρώπη;

Εμείς όμως, οι επαγγελματίες με τις μικρές & μικρομεσαίες επιχειρήσεις, γνωρίζουμε καλά πόση προσπάθεια, κόπο & αγώνα χρειάζεται για να καταφέρουμε να επιβιώνουμε σε αυτό το αφιλόξενο επιχειρηματικό ελληνικό πεδίο. Πόσο μάλλον στο διεθνές που αφορά εμάς που ασχολούμαστε με την ψύξη & τον κλιματισμό εμπορικών πλοίων.

Όλοι οι “καραβίσιοι” ψυκτικοί γνωρίζουμε ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ζούσαν από την άφθονη εργασία που μας πρόσφερε ο Ελληνόκτητος κυρίως στόλος χωρίς καμία ουσιαστική βοήθεια από την πολιτεία (π.χ. επενδύσεις Ο.Λ.Π., υποδομές, αναπτυξιακό πρόγραμμα) μέχρι το άνοιγμα των αγορών των χωρών του Ανατολικού μπλοκ & της Άπω Ανατολής. Τότε χάσαμε ένα συγκριτικό μας πλεονέκτημα ... το κόστος εργασίας. Η υψηλή (έως & σήμερα ακόμη) ποιότητα εργασιών στην επισκευή πλοίων δεν υπήρξε ικανή να υπερισχύσει της έλλειψης οργάνωσης των λιμενικών & επισκευαστικών εγκαταστάσεων, όπου ελάχιστα ενδιέφερε τις πολιτικές ηγεσίες.

Αλλά & ο κακός, κομματικά, ελεγχόμενος συνδικαλισμός ενδιαφερόταν κυρίως για οικονομικές παροχές χωρίς αντίστοιχη παραγωγικότητα, ακόμη και όταν το πάγωμα των τιμών μας ήταν αυτονόητο για να κρατήσουμε τα πλοία στα ναυπηγεία & την επισκευαστική ζώνη. Σήμερα πια, κύρια αιτήματα των συνδικάτων είναι η αύξηση του επιδόματος ανεργίας, η “εξασφάλιση εργασίας” & η διευκόλυνση συνταξιοδότησης των 50άρηδων ανέργων!!!

Οι εργοδοτικές οργανώσεις είχαν σαν πρώτο μέλημά τους, την επιδότηση της ασφάλισης των εργαζομένων & την παραγραφή χρεών προς το ΙΚΑ. Όχι πως δεν έγιναν προσπάθειες για την ανάπτυξη του κλάδου, αλλά λίγοι επένδυαν για την αειφόρο ανάπτυξη.

Έτσι φτάσαμε τη ναυπηγοεπισκευή σε οριακό σημείο επιβίωσης. Σήμερα, ο κύκλος εργασιών μας συρρικνώθηκε & οι περισσότερες επισκευές γίνονται στην Άπω Ανατολή. Οι επισκευαστικές ζώνες ερήμωσαν & οι δεκάδες ακίνητοι γερανοί προκαλούν κατάθλιψη & απαισιοδοξία.

Παρόλα αυτά, οι “καραβοψυκτικοί” με την ανώτερη τεχνική τους κατάρτιση, οργώνουν τα λιμάνια του κόσμου & στηρίζουν, στο ποσοστό που τους αναλογεί, την πρώτη ναυτική δύναμη του κόσμου, την πιο σίγουρη διαχρονικά πηγή συναλλάγματος. Την ίδια στήριξη περιμένουμε επιτέλους από τους πολιτικούς (τους κύριους υπεύθυνους) γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή από την ανάπτυξη με σκληρή εργασία & οργάνωση της επιχειρηματικότητας, αλλά & ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού.